شرکت ایرانگردی و جهانگردی یاس پرواز شیرازشرکت ایرانگردی و جهانگردی یاس پرواز شیراز
فراموشی رمز عبور ؟

فرانسه

 خدمات تور:

بلیط رفت و برگشت هواپیما

ترانسفرهای فرودگاهی

اقامت در هتل ۵ ستاره با صبحانه

ویزای شنگن

بیمه مسافرتی

گشتهای شهری به همراه تورلیدر فارسی زبان و راهنمای محلی طبق برنامه تور

سفر با ورود به پاریس، عروس شهرهای اروپا آغاز می شود. خاطره  اقامت در پاریس را با بازدید از برج ایفل، موزه لوور و دروازه پیروزی کامل‌تر کنید. به کاخ ورسای بروید و شکوه پادشاهان فرانسوی را در آخرین اقامتگاهشان ببینید اما از قدم زدن در خیابان شانزه لیزه غافل نشوید. . .

جاذبه های گردشگری

برج ایفل

اپرا گارنیه

کاخ ورسای

کلیسای نتردام

خیابان شانزالیزه

پارک لوگزامبورگ

خانه ویکتور هوگو

درباره فرانسه بیشتر بدانید:

فرانسه با عنوان رسمی جمهوری فرانسه کشوری است واقع در اروپای غربی؛ فرانسه بزرگ‌ترین کشور اروپای غربی و بعد از اوکراین دومین کشور بزرگ قاره اروپا است . این کشور یکی از اعضای موسس اتحادیه اروپا و سازمان ملل متحد است. همچنین عضو گروه جی ۸ و از اعضای دائم شورای امنیت سازمان ملل متحد و دارای حق وتو است. حکومت این کشور جمهوری است. قوه مقننه از دو مجلس قانون‌گذاری یکی مجلس ملی که به واسطه انتخابات عمومی برای مدت ۵ سال انتخاب شده و دیگری مجلس سنا که برای مدت ۹ سال انتخاب می‌شوند، متشکل می‌گردد. مساحت کشور فرانسه برابر با ۵۵۰۰۰۰ کیلومتر مربع بوده و وسیع‌ترین کشور اروپای غربی است و منطقه دریایی وسیعی را در اختیار دارد. سطح فرانسه شبیه به یک شش ضلعی است.

آب و هوا

فرانسه از آب و هوایی معتدل و چهار فصل برخوردار است که بر حسب نواحی کمی متفاوتند:
برتانی و نورماندی: آب و هوای اقیانوسی مرطوب (زمستان ملایم ۷ درجه و تابستان خنک ۱۶ درجه)
اکیتن: آب و هوای اقیانوسی و مدیترانه‌ای (زمستان ۵ درجه و تابستان ۲۲ درجه با بارانهای زیاد در بهار)
شرق و شمال غرب: آب و هوای نیمه قاره یی زمستان سرد و برفی: (۱ درجه و تابستان گرم و توفانی: ۲۰ درجه)
جنوب: آب و هوای مدیترانه‌ای (زمستان ملایم ۶ درجه و تابستان گرم: ۲۰درجه)
ویژگی آب و هوا در مناطق کوهستانی، زمستان طولانی و برفی و تابستانی گرم و توفانی با تفاوتهای بزرگ بسته به دامنه‌ها و عوامل ریز آب و هوایی است.اجداد فرانسوی‌ها گل‌ها بودند. اینان تا زمان ژولیوس سزار فرمانروای قدرتمند روم فرانروایی بومی خود را داشتند تا سرانجام به دست سزار سرنگون شدند و کشورشان بخشی از امپراتوری روم شد. در سده نهم میلادی با تضعیف حکومت مرکزی، وضعیت ملوک الطوایفی بر فرانسه حاکم شد. قدرت گیری مجدد پادشاهان در سده دهم صورت گرفت و رونق اقتصادی و پیشرفت علمی و فرهنگی از سده سیزدهم به بعد ایجاد شد.
انقلاب کبیر فرانسه به سال ۱۷۸۹، عصر نوینی در تاریخ فرانسه و جهان آغاز نمود. انقلابیون به قلع و قمع شدید مخالفان داخلی پرداخته، عصر ترور یا وحشت را آغاز نمودند اما در تامین امنیت و ثبات کشور ناکام ماندند. در این شرایط ناپلئون بناپارت کودتا نمود، و خود را امپراتور خواند. با شکست ناپلئون در جنگ واترلو ، لویی هجدهم به سلطنت رسید. در زمان او کنگره وین تشکیل شده و مرزهای اروپای مرکزی و از جمله فرانسه و آلمان را تثبیت کرد.
با پایان جنگ جهانی اول در ۱۹۱۸، فرانسه با وجود متحمل شدن خسارات بسیار نواحی آلزاس و لورن را از آلمان پس گرفت.در ژوئن ۱۹۴۰ و در جریان حمله برق آسای آلمان نازی به فرانسه، مارشال پتن به نمایندگی فرانسه، پیمان عدم مخاصمه با آلمان را امضا کرد، و حکومتی دست نشانده هیتلر در فرانسه روی کار آمد. همزمان ژنرال شارل دوگل جمهوری در تبعید فرانسه را در لندن تشکیل داد. با آزاد شدن فرانسه در ۱۹۴۴، دولت ژنرال دوگل به پاریس انتقال یافت.

 

چه شما به حد کافی خوش شانس بوده‌اید که از پاریس دیدن کنید و یا تنها رؤیای آن را در سر داشته‌اید، به احتمال خیلی زیاد، معروف‌ترین قسمت پایتخت فرانسه یعنی برج ایفل را می‌شناسید. برج ایفل محل اصلی نمایشگاه پاریس –یا نمایشگاه جهانی- در سال ۱۸۸۹۹ بود و برای بزرگداشت صد سالگی انقلاب فرانسه و نمایش قدرت صنعتی کشور به جهانیان ساخته شد.

 

برج ایفل، هسته مرکزی نمایشگاه

گوستاو ایفل، یک مهندس شهرسازی فرانسوی بود که بیشتر شهرت و اعتبارش را مدیون طراحی برج‌هایی بود که حامل نام وی بودند. هرچند، در واقع دو مرد کمتر شناخته شده به نام‌های «موریس کوکْلَن» (Maurice Koechlin) و «امیل نوگیه» (Emile Nouguier) طراحی‌های اصلی این یادمان را انجام دادند. کوکلن و نوگیه مهندسین ارشد شرکت مهندسی گوستاو ایفل بودند. به همراه ایفل و یک معمار فرانسوی به نام استفن سووِستْر (Stephen Sauvestre) مهندسین، نقشه هایشان را برای مسابقه‌ای که هسته مرکزی نمایشگاه بین‌المللی پاریس در سال ۱۸۸۹ را تعیین می‌کرد شرکت دادند. طرح این شرکت در مسابقه برنده شده و ساختن برج تشکیل شده از آهن، در جولای سال ۱۸۸۷ آغاز گشت؛ اما همه افراد پاریس با ایده یک یادمان آهنی غول‌آسا که بر شهر سایه می‌افکند موافق نبودند.

برج ایفل پاریس

وقتی ساخت و ساز برج در شان دو مارس شروع شد، گروهی از ۳۰۰ هنرمند، مجسمه ساز، نویسنده و معمار، نامه‌ای امضا شده به سرپرست نمایشگاه پاریس فرستادند و طی آن درخواست متوقف کردن پروژه ساخت این برج مضحک را که مانند یک دودکش عظیم مشکی لوکوموتیو در شهر خواهد شد را داشتند؛ اما اعتراضات جامعه هنری پاریس با گوش‌های ناشنوا روبرو شد. ساخت این برج بعد از دو سال در ۳۱ مارس سال ۱۸۸۹ به پایان رسید.

اگر کتاب شبح اپرا را خوانده‌اید یا اجرای موزیکال و فیلمی بر اساس آن دیده‌اید، پیشاپیش با شکوه و عظمت اپرای پاریس آشنا هستید.

ساختمان اپرا در سال ۱۸۷۵ تکمیل شد، مجموعه‌ای که داستان ساختش همانند تزئینات داخلی و خارجی‌اش زیباست. این ساختمان ۲۰۰ ساله، هنوز هم یکی از زیباترین نمونه‌های معماری قرن نوزدهمی پاریس محسوب می‌شود. در ادوار اخیر، همان‌طور که همه ساختمان‌های قدیمی دچار فرسودگی می‌شوند، اپرای پاریس نیز نیاز به بازسازی‌هایی داشت. اولین نوسازی در زمینه برق در سال ۱۹۶۹ انجام شد اما نوسازی اصلی در سال ۱۹۹۴ صورت گرفت و در سال ۲۰۰۷ به اتمام رسید. نمای خارجی که به خاطر آلودگی‌ها طی سالیان کثیف شده بود به حالت اول برگشت و در نهایت سیستم برق دوباره به روز رسانی و پی ساختمان تقویت شد.

ساختمان اپرای پاریس

آغاز شکوه و عظمت

فرانسه تاریخی طویل و پرفراز و نشیب داشته است. انقلاب‌ها، گردن زدن‌ها و جنگ‌ها در تاریخ این کشور بسیار پررنگ هستند. هر کسی که به قدرت می‌رسید به نحوی سعی می‌کرد نشانی بر چهره کشور بر جای بگذارد. در سال ۱۸۵۸، بیرون ورودی اپرا، ناپلئون سوم از سو قصدی که ناسیونالیست‌های ایتالیایی به جانش کردند جان سالم به در برد. این اتفاق باعث شد وی به فکر ساخت اپرایی با ورودی امن‌تر بیفتد که نامش آکادمی امپراتوری موسیقی و رقص بود.

قبل از آن‌ که اپرای جدید ساخته شود، باید زمینی که امپراطور انتخاب کرده بود پاک‌سازی و صاف می‌شد. در دسامبر سال ۱۸۶۰، امپراطور اعلام کرد مسابقه‌ای برای طراحی اپرای جدید برگزار می‌کند. از ۱۷۱ معمار شرکت‌کننده از سرتاسر جهان، تنها یک نفر انتخاب شد. نام او شارل گارنیه بود، یک معمار ناشناس ۳۲ ساله. طراحی او به خوبی راه حلی برای جا دادن تعداد زیاد مخاطبین ارائه می‌کرد.

ساختمان اپرای پاریس

ساخت و تخریب

ساخت اپرای پاریس سال‌های زیادی به طول انجامید؛ پروژه‌ای که در سال ۱۸۶۲ شروع شد. ۱۲ هزار مترمربعی که ناپلئون سوم دستور آماده‌سازی آن را داده بود، زمینی باتلاقی بر روی یک سفره زیرزمینی بود. پی‌ریزی بنا حدود هشت ماه طول کشید زیرا سیل‌های پی در پی سبب آب‌گرفتگی می‌شدند. البته سیل‌ تنها عامل عقب انداختن ساخت اپرا نبود. در سال ۱۸۶۹ رای‌گیری‌ها به ناپلئون سوم نشان داد که طبقه متوسط و کارگر با نحوه گرداندن حکومت و امور کشوری موافق و راضی نیستند.

وضعیت اقتصاد بحرانی بود و فرانسه به زودی وارد جنگی با پروسی‌ها می‌شد. ناپلئون سوم بعد از دستگیری، عزل شده و در سال ۱۸۷۳ درگذشت. پروژه اپرا متوقف شد، اما گارنیه هنوز علیرغم مشکلات اقتصادی و مقاومت عموم مردم، بروی آن کار می‌کرد. اپرا هاوس پاریس در نهایت در پنجم ژانویه سال ۱۸۷۵ بازگشایی شد و پاریس بالاخره خانه تازه‌ای برای اجراهای اپرا و باله پیدا کرد.

ساختمان اپرای پاریس

فضای داخلی

پی اپرای پاریس از بتن ساخته شده است. زمانی که پروژه دوباره ادامه پیدا کرد گارنیه بار دیگر آغاز به کار کرد تا آن را به اتمام برساند. وی توانست مشکل پی‌ریزی را با طراحی سیستمی که آب زیرزمینی را به داخل آب انبار می‌کشید حل کند. او تلاش کرد برای ساخت بنا از مصالح مدرنی چون آهن استفاده کند. به جای استفاده از ورقه‌های طلا برای تزئین که هم گران و هم زمان‌بر بودند او از آهن استفاده کرد و آن آهن‌ها را با رنگ زرد نقاشی کرد و تنها در قسمت‌هایی که تحت تابش نور بودند از ورقه‌های طلا استفاده کرد، به طوری که به نظر برسد کل ساختمان به همین شیوه تزئین شده است.

علاوه بر این، در نمای داخلی از سنگ مرمر هم بهره گرفته شده که می‌توان آن را در مجسمه‌های بزرگ، نقش برجسته‌ها و ستون‌ها مشاهده کرد. نقاشی دیواری‌های زیادی حتی روی سقف به چشم می‌خورند. آینه‌هایی که در ورودی قرار گرفته‌اند این حس را به بازدیدکنندگان می‌دهند که بخشی از منظره هستند. پلکان بزرگ یکی از شاخصه‌های باشکوه نمای داخلی به شمار می‌رود. این پلکان به سمت آمفی‌تئاتر با گنجایش ۱۹۷۹ نفر می‌رود. سرسرای اپرا جایی است که مردم می‌توانند قبل از شروع اجرا به گپ و گفت بپردازند. سقف این قسمت نقاشی شده و با لوسترهای بزرگی نورپردازی می‌شود. همچنین یک لوستر بزرگ دیگر نیز در آمفی‌تئاتر قرار دارد. این لوستر حدود ۷ تن وزن داشته و از برنز و کریستال ساخته شده است.

ساختمان اپرای پاریس

نمای خارجی

نمای بیرونی ساختمان به اندازه داخلش دارای تزئینات زیبایی از مجسمه‌هاست. این بنا به سبک بوزار طراحی شد که بر تقارن و تزئینات تأکید می‌کرد. برای این امر از مجسمه‌های زیادی شامل نیم‌تنه مرمری آهنگسازان و تجسم‌هایی از هماهنگی و شاعرانگی استفاده شد. در طراحی این بنا دو ورودی، یکی برای امپراتور و دیگری برای مردم در نظر گرفته شده بود.

کاخ ورسای بیش از یک قرن (از ۱۶۸۲ تا ۱۷۸۹) اقامتگاه سلطنتی فرانسه بود؛ یعنی مقارن با زمانی که انقلاب فرانسه شروع شد. ساخت و سازهای قصر ورسای تا قرن‌ها بعد ادامه پیدا کرد.

لویی سیزدهم در سال ۱۶۲۴ یک خانه برای شکار در دهکده ورسای، خارج از پاریس ساخت آن سازه کوچک پایه‌ای برای کاخی شد که بعدها به عنوان یکی از گران‌ترین و باشکوه‌ترین ساختمان‌های جهان مشهور گشت. اینجا کاخ لویی چهاردهم، یا پادشاه خورشید بود، کسی که ادعا می‌کرد خود به تنهایی دولت است. لویی پانزدهم و شانزدهم نیز ورسای را به عنوان خانه خود برگزیدند. امروزه کاخ ورسای یکی از یادمان‌های ملی متعدد فرانسه به حساب می‌آید. فضای این کاخ به حدی بزرگ است که تنها بخش کوچکی از آن امکان بازدید دارد. بسیاری از اتاق‌های آن اکنون اداره‌های دولت هستند. بازدیدکنندگان می‌توانند جناح شمالی، جنوبی و همچنین بخش مرکزی را تماشا کنند.

کاخ ورسای فرانسه

معماران کاخ ورسای

هنرمندان و طراحانی که درگیر پروژه ورسای بودند، «لویی لووُ» به عنوان معمار، «شارل لوبرَن» به عنوان نقاش و دکوراتور و «آندره لو نوتْر»، معمار مناظر بودند. برای طراحی و اجرای فضای سبز این کاخ، مساحتی بیش از ۱۵۰ کیلومترمربع صاف و مسطح شد تا تراس‌ها، پیاده‌روها و هزاران باغچه گل در آن ساخته شود. در سال ۱۶۷۶ معمار دیگری به نام «ژول مانْسار» برای طراحی مجدد و توسعه کاخ گماشته شد. مانسار ابتدا با نقشه‌های لووُ شروع کرد و طبقه دوم، تالار باشکوه آینه و جناح‌های شمالی و جنوبی را اضافه نمود.

در بین سال‌های ۱۶۷۸ تا ۱۶۸۴ فعالیت زیادی در ورسای وجود داشت. «مانسار» گروهی برای تغییر شکل حیاط مرمرین تشکیل داد و همچنین در ادامه جناح‌های وزرا، جناح جنوبی و تالار آینه را که با اثاثیه منحصر به فرد نقره تزئین شده بود ساخت. پروژه‌های معماری کاخ ورسای در نهایت نزدیک به آخر زندگی لویی چهاردهم تکمیل شدند. کلیسای کوچک کاخ، آخرین قسمت پروژه بود که بعد از مرگ مانسار و توسط روبرت دو کوت در سال ۱۷۰۸ به اتمام رسید.

کاخ ورسای فرانسه

از ورسای تا انقلاب فرانسه

بیش از ۳۶ هزار کارگر در روند این پروژه درگیر بودند و زمانی که ساختمان تکمیل شد، گنجایش بیش از ۵ هزار نفر شامل خدمتکاران را داشت. حدود ۱۴ هزار سرباز و خدمتکار در ضمایم کاخ و شهر نزدیکش مستقر شدند. طی جنگ هفت ساله، فرانسه بیشتر گنج‌های خارجی و دارایی‌هایش را به بریتانیا از دست داد. آسیب اقتصادی حاصله تقریباً پادشاهی را نابود کرد. بیشتر آسیب‌ها در دهه ۱۷۶۰ توسط سیاست‌های وزیر اقتصاد، «دوک دو شواسول» جبران شدند. هرچند لویی پانزدهم در زمان مرگش در سال ۱۷۷۴ برای جانشینش لویی شانزدهم بدهی‌ای بالغ بر ۴۰۰۰ میلیون لیور به جای گذاشت. ریشه‌های انقلاب فرانسه را مستقیماً می‌توانید در همین هدیه جستجو کنید!

کاخ ورسای فرانسه

عاقبت قصر ورسای

در سال ۱۷۸۸ دولت فرانسه ورشکسته شد. در صبح شش اکتبر سال ۱۷۸۹ جمعیت خشمگینی از اهالی پاریس به ویژه زنان برای درخواست نان به کاخ هجوم آوردند. آن‌ها به درون کاخ نفوذ کرده و حتی از اتاق گاردها نیز عبور کردند. ماری آنتوانت اتاق خوابش را به سمت سوئیت پادشاه ترک کرده تا همسر و پسرش را پیدا کند. در اقدامی برای فرونشاندن خشم عمومی، پادشاه دربار را به پاریس انتقال داد. اتاق‌های ماری آنتوانت و لویی شانزدهم به همان صورتی که در سال ۱۷۸۹ بودند باقی مانده‌اند.

بعد از سقوط دربار، کاخ ورسای به دست دولت جدید افتاد. در سال ۱۷۹۲ بخشی از اسباب و وسایل سلطنتی فروخته و پراکنده شدند و بسیاری از آثار هنری آن به موزه لوور پاریس رفتند. ناپلئون بناپارت که بعدها به این کاخ علاقه‌مند شد دستور بازسازی آن را داد. در دهه ۱۸۳۰۰ لویی فیلیپ تصمیم گرفت کاخ را به موزه تاریخ فرانسه تبدیل کند که نهایتاً در سال ۱۸۳۷ افتتاح شد. کاخ ورسای به نقش مهم خود در تاریخ اروپا ادامه داد: در سال ۱۸۷۱۱ تالار آینه محلی برای اعلان امپراتوری آلمان شده و در سال ۱۹۱۹۹ معاهده ورسای که پایان جنگ جهانی اول را اعلام می‌کرد آنجا امضا شد.

کاخ ورسای فرانسه

در سال ۱۹۶۲ حکمی صادر شد که دستور می‌داد تمام اشیایی که به کاخ ورسای تعلق دارند و در مجموعه‌های فرانسوی سرتاسر کشور نگهداری می‌شوند باید به کاخ بازگردانده شوند. ازسازی کاخ حتی تا به امروز نیز ادامه دارد. در سال ۱۹۸۶ اتاق‌هایی که در طبقه اول متعلق به دوفن و دوفین (شاهزادگان) بودند به روی عموم بازگشایی شدند. با دو کمک هزینه دولت فرانسه، بیش از هشتاد اتاق در طی بزرگ‌ترین بازسازی تاریخ ورسای ترمیم شدند. بخش‌هایی از کاخ که آسیب دیده و یا بعد از انقلاب فرانسه دوباره ساخته شدند، به طراحی اولیه خود بازگشتند. برخی از اثاثیه اصلی احیا شده، نقاشی‌ها بازگردانده شده و روکش دیوارها جایگزین شدند.

 

خیابان شانزلیزه تقریباً یکی از معروف‌ترین خیابان‌های جهان است. بسیاری از مردم حتی آن را «زیباترین خیابان جهان» می‌نامند.

این خیابان از طاق نصرت شروع شده و تا میدان کنکورد ادامه دارد. شانزلیزه و مناطق اطرافش را در زمان بازدیدتان از پاریس از دست ندهید. می‌توانید بهترین گزینه‌های خرید، غذا و سرگرمی و همچنین مناظر و یادمان‌های تاریخی برای علاقه‌مندان معماری را در اینجا بیابید.

خیابان شانزلیزه قطعاً معروف‌ترین خیابان پاریس است، اما عنوان «زیباترین» جای تردید دارد، زیرا که رقابت در این حیطه بسیار تنگاتنگ می‌باشد. این خیابان دو کیلومتری که در بین میدان کنکورد و طاق پیروزی قرار گرفته، در نزدیکی میدان کنکورد یعنی قسمت شرقی بسیار سبز بوده ولی در ناحیه طاق نصرت بیشتر مراکزی برای خرید و تفریح در آن به چشم می‌خورد. از خیابان‌های فرعی معروف اینجا می‌توان به خیابان مونتنْی (Montaigne)، یکی از لوکس‌ترین خیابان‌های پاریس اشاره کرد.

شانزلیزه

دیدنی‌های همیشگی شانزلیزه

اکثر افرادی که به این خیابان و همسایگی‌اش قدم می‌گذارند، سه دلیل اصلی دارند: خرید، رستوران‌ها و سرگرمی. در شانزلیزه مهم نیست که چه فصلی باشد، زیرا همواره چیزی برای تماشا در آن وجود دارد:

  • آخرین مرحله تور دو فرانس در ماه جولای
  • جشنواره فیلم شانزلیزه در ماه ژوئن
  • رژه‌های رسمی ارتش در ۱۴ جولای، ۱۱ نوامبر و ۱ می
  • بازار کریسمس و تزئینات زیبای خیابان و مغازه‌ها در زمستان

اگر به دنبال تجربه فرهنگ و معماری هستید، گراند پَله (Grand Palais) و پتی پَله (Petit Palais) را امتحان کنید. طاق پیروزی و میدان کنکورد هم جزو مواردی هستند که باید حتماً بازدید کنید. عمارت لا پائیوا (La Païva) نیز یکی از گوهرهای معماری است. ساختمان سیتروئن نیز از نمونه‌های مدرن معماری به شمار می‌رود.

 

نقاط برجسته: خرید و غذا

ناحیه خیابان شانزلیزه پر از مغازه‌های لوکس پوشاک و نمایشگاه‌های ماشین بوده و تقریباً می‌توان آن را بهشت خرید به شمار آورد. از بوتیک‌های فروش سوغاتی تا مجلل‌ترین مغازه‌های مد و جواهرآلات (کارتیه، لویی ویتون و …) در اینجا پیدا می‌شود و هر کسی با هر بودجه‌ای می‌تواند یک خرید خوب را در آن تجربه کند.

شانزلیزه

گزینه‌هایی که برای رستوران و صرف غذا پیش رویتان دارید نیز به همان اندازه فروشگاه‌ها گسترده و متنوع هستند. از یک ساندویچ ساده در پل (Paul) یا بریوش دوره (Brioche Dorée) گرفته تا یک وعده از بهترین غذاهای فرانسوی در رستوران‌های مجللی چون لو دیَن (Le Dianee) یا آتلیه دو جوئل روبوشون (l’Atelier de Joël Robuchonn) گزینه‌هایی هستند که می‌توانید انتخاب کنید.

شانزلیزه

تاریخچه: از تالاب تا یک مرکز گردشگری مهم

در سال ۱۶۶۴، جایی که زمانی یک تالاب بود، به یک باغ سرسبز به نام گراند کور (Grand Cours) تبدیل شد که از انتهای غربی باغ تویلری به سمت غرب امتداد پیدا می‌کرد. در طی سال‌های بعد سازه‌های دیگری نیز به آن افزوده شده و خیابان‌های باریک جدیدی در سال ۱۷۲۳ ساخته شدند (خیابان‌های مونتنی و فرانکلین روزولت امروزی) و میدان لویی پانزدهم یا همان میدان کنکورد نیز در سال ۱۷۵۵ پی‌ریزی شد. اما شهرت و محبوبیت منطقه با ساخت طاق نصرت در سال ۱۸۳۶ افزایش پیدا کرد. فردی به نام «هیتْروف» که یک معمار شهرسازی بود، خیابان‌ها را در سال ۱۸۴۰ سنگفرش کرده و آن‌ها را با چراغ نورپردازی کرد. در واقع بعد از نمایشگاه‌های جهانی بود که شانزلیزه تبدیل به یک «شو روم» به صورت امروزی‌اش شد.

شانزلیزه

شانزلیزه یک خیابان جالب توجه

شاید شانزلیزه یک خیابان مسحور کننده نباشد اما خیابانی جذاب و جالب توجه است. منطقه حول این خیابان، بهترین مغازه‌ها، رستوران‌ها، معماری و سرگرمی‌هایی که می‌توانید در پایتخت فرانسه تجربه کنید را به شما پیشنهاد می‌کند. اگرچه راحتی و آرامش سایر محله‌های پاریس مانند ماره و مونمارتر یا محله لاتین را نمی‌توان در آن دید، اما پرستیژ و زیبایی خاص آن شما را به تجربه‌ای بی‌نظیر دعوت خواهد کرد.

 

خانه ویکتور هوگو پاریس