شرکت ایرانگردی و جهانگردی یاس پرواز شیرازشرکت ایرانگردی و جهانگردی یاس پرواز شیراز
فراموشی رمز عبور ؟

ایتالیا

خدمات تور:
بلیط رفت و برگشت هواپیما

ترانسفر فرودگاهی و زمینی

اقامت در هتلهای ۴ ستاره با صبحانه

ویزای شنگن

بیمه مسافرتی

گشتهای شهری به همراه تورلیدر فارسی زبان و راهنمای محلی طبق برنامه تور

سفر با ورود به ونیز، شهر جزیره ها آغاز می شود. در ونیز سوار بر گوندوله از کانالهای شهر عبور کنید و در میدان سن مارکو در هیاهوی گردشگران غرق شوید. در راه فلورانس از برج کج پیزا دیدن کنید و در فلورانس بازدید از مجسمه داوود و میدان میکل آنژ را فراموش نکنید. در آخر به رم می رسید، شهر هنر و معماری. در کنار چشمه عشاق با انداختن سکه ای در آب آرزو کنید، در لسئوم از باستانی ترین ورزشگاه جهان دیدن کنید و بازدید از واتیکان را از یاد نبرید. در پایان با همسفران خود وداع کنید و برای بازگشت به خانه آماده شوید.

جاذبه های گردشگری

شهر ونیز: بازدید از میدان سن مارکو، کلیسای سن مارکو، گراند کانال و پل ریالتو

شهر فلورانس: بازدید از کلیسای سانتا ماریا دل فیوره، پل وه کیو، میدان سینیورا

میدان سینیورا، نگینی بر تاج فلورانس

شهر رم: بازدید از کلوسئوم، چشمه عشاق، واتیکان، معبد پانتئون، رم باستان

 

درباره شهرهای ایتالیا بیشتر بدانید:

وقتی شهری به مانند ونیز مملو از جاذبه‌های گردشگری است، به سختی می‌توان از میان آن‌ها برترین جاذبه را انتخاب کرد. شاید بهترین کار این است که چند ساعتی در میان خیابان‌های باریک و گذرگاه‌های پر نقش‌و‌نگار ونیز پرسه بزنیم، بین کانال‌ها برانیم و رمز و راز شهر را جزء به جزء پیدا کنیم.

در هر کنج و سر هر پیچ، چیزی خواهید یافت که ارزش ثبت شدن در دوربینتان را دارد. فرقی نمی‌کند این گشت و گذار شما را به کجا هدایت کند، چون هر جا که باشید به راحتی می‌توانید راهتان را به سمت میدان سن‌مارک (San Marco) و گرندکانال (Grand Canal) پیدا کنید. اغلب مکان‌های اصلی که احتمالاً می‌خواهید ببینید، در اطراف این دو نقطه واقع‌شده‌اند. در سفر به ونیز و جدا از شش منطقه‌ی مهم شهر، می‌توانید سوار بر یک اتوبوس دریایی، به جزایر اطراف مانندلیدو، مورانو، بورانو و تورچللو نیز سری بزنید.

 

 

۱. قصر سلطنتی سن‌مارک | St. Mark’s Basilica

مطمئناً معروف‌ترین کلیسای ونیز و یکی از مشهورترین کلیساهای سراسر جهان، باسیلیکای سن‌مارک است که در اصل یک کلیسای کوچک خصوصی متعلق به «دوج» بوده است. این بنا با عتیقه‌جات بیزانسی تزئین شده است، گنجینه‌ای که به‌عنوان بخشی از غنائم جنگی پس از سقوط قسطنطنیه توسط کشتی‌های ونیزی به این مکان منتقل شد. نقاشی‌های موزاییکی طلایی بر بالای دروازه‌ی ورودی تنها چشمه‌ای از هنر عظیم موزاییک‌‌هایی است که در داخل ساختمان به کار رفته است؛ ۴۲۴۰ مترمربع موزاییک طلا که گنبدها و دیوارها را پوشش داده‌اند. این‌ها موجب شده است تا یک کیفیت بیزانسی متمایز در فضای داخلی طنین‌انداز شود، اما در عین حال گنجینه‌هایی از سایر دوره‌ها نیز خواهید یافت، از جمله موزاییک‌هایی که بعداً توسط تیسیَن و تینتورتو طراحی شد؛ این دو نام را در ونیز بسیار خواهید شنید. شاهکار طلایی پالادِ‌اورو (Pala d’Oro)، یکی از زیباترین آثار طلایی در اروپا به شمار می‌رود. این اثر توسط هنرمندان اوایل قرن دوازده آغاز شده و قرن‌ها بعد، با حدود دو هزار گوهر و سنگ قیمتی آراسته و تکمیل شد. اگر سرانجام بتوانید نگاهتان را از این اثر دل‌انگیز برگیرید، گنبدهای موزاییک‌کاری شده، چندین محراب غرق در تزئینات و جواهرات و کف صیقلی و مرمرین بنا شما را مدهوش خواهد کرد.

دیدنی های ونیز

۲. میدان سن‌مارک | St. Mark’s Square

گستردگی عظیم بزرگ‌ترین میدان شهر، به کمک هارمونی موقر و زیبای معماری آن از سه جانب، به تعادل رسیده است؛ اما جالب‌تر از عظمت این معماری، باید میدان سن‌مارک را همانند اتاق نشیمنِ ونیز دانست؛ مکانی که همه گرد هم می‌آیند، گشت می‌زنند، قهوه می‌نوشند، مشغول صحبت با یکدیگر می‌شوند، دوستان و راهنمای تورهایشان را می‌یابند، یا تنها از آن رد می‌شوند تا به محل کار خود بروند. سه سمت این میدان با طاق‌هایی تزئین شده است که در زیر آن فروشگاه‌های شیک و کافه‌های شیک‌تری خواهید یافت. در انتهای باز میدان، منحنی‌های عجیب و متلوّن، پیچ و تاب‌ها، موزاییک‌ها و شبکه‌ی دانه‌تسبیحی‌های سنگیِ باسیلیکای سن‌مارک را خواهید دید. بر روی آن، مناره‌ی آجری کلیسا بالا رفته است. برای دیدن این میدان شلوغ و پررفت‌و‌آمد می‌توانید به بالای خود میدان یا بالای برج ساعت بروید.

دیدنی های ونیز

۳. کاخ دوج و پل افسوس | Doge’s Palace and Bridge of Sighs

مسافرانی که به ساحل ونیز پای می‌گذاشتند و در زیرِ نمای بیرونی این کاخ باشکوه می‌ایستادند، ممکن نبود تحت تأثیر بزرگی و ظرافت این معماری واقع نشوند. این تأثیر زمانی که دوج آن‌ها را به داخل کاخ هدایت می‌کرد، مضاعف می‌شد؛ هنگامی که از دروازه‌ی «دلا کارتا» (della Carta) وارد می‌شدند (نمونه بارزی از سبک گوتیک ونیزی از نظر ارتفاع) و از «نردبان بزرگان» و «پلکان طلایی» بالا رفته و وارد زیباترین تالار-کاخ جهان، تالار کالج (Sala del Collegio) می‌شدند. حتی مسافران امروزی نیز در برابر تزئینات شکوهمند و پرجلال و جبروت این کاخ توان مقاومت ندارند. آثاری از تمام بزرگان ونیزی، از جمله «تینتورتو» را خواهید دید که بزرگ‌ترین نقاشی رنگ روغن جهان، یعنی تابلوی بهشت وی، در این کاخ موجود است. ساختمان برای تورهای عمومی باز نیست اما تورهای خصوصی می‌توانند با گذر از پل افسوس وارد دالان‌های تاریک «پریجیونی» شوند؛ مجموعه زندان‌هایی که به دلیل ماجرای معروف فرار «کازانووا» از آن، شهرت زیادی دارند.

دیدنی های ونیز

۴. کانال بزرگ | Canale Grande

کانال معروف گراند (به معنای عظیم) به شکل یک S برعکس، در قلب ونیز خزیده است. این کانال را بلوار اصلی شهر می‌دانند که میدان سن مارکو، پل ریالتو (Rialto) و نقاط اصلی تلاقی پل و قطار آبی را به هم وصل می‌کند. تنها چهار پل در تمام طول ۳.۸ کیلومتری این کانال دیده می‌شود. هرکسی که در مورد ونیز سخن بگوید، مسلماً کانال بزرگ را در صحبت‌هایش می‌گنجاند. کاخ‌هایی از تمامی خاندان‌های قدرتمند ونیز، رو به این کانال ساخته شده‌اند. نماهای پرمدعای گوتیک ونیزی و رنسانس اولیه‌ی این بناها رو به سمت آب دارد، یعنی جایی که مهمانان از کشتی‌ها پیاده می‌شدند. این کاخ‌های عظیم، یا لااقل نمای بیرونی‌شان تا امروز به خوبی حفظ شده است و سفر کوتاهی سوار بر کشتی تفریحی، بهترین راه برای تماشای آن‌هاست.

دیدنی های ونیز

۵. پل ریالتو | Rialto Bridge

این پل که زمانی تنها پل موجود روی کانال گراند بوده است، محل سکونت اولیه‌ی ونیزی‌ها را نشان می‌دهد، یعنی ساحل بالا! این پل که در سال ۱۵۸۸، ۱۵۰ سال پس از تخریب پل چوبی قدیمی، ساخته شده است، یک قوس سنگی عظیم است که دو خیابان شلوغ و دو مجموعه فروشگاه را پوشش می‌دهد. این پل علاوه بر این‌که گذرگاه اصلی و پر رفت‌وآمد روی این کانال است، نقطه‌ی جذابی برای گردشگران نیز به شمار می‌رود، گردشگرانی که به عکس گرفتن یا تماشای آرایش زیبای قایق‌های عبوری از زیر پل مشغول‌اند. کلیسای سن‌بارتولومئو (San Bartolomeo)  که نزدیک انتهای پل به سمت سن‌مارکو قرار دارد، کلیسای تجار آلمانی بوده که زمانی در تجارت‌خانه‌ی آلمانی در کنار این کانال زندگی و کار می‌کردند. این کلیسا، شاهکار عظیم پالمای جوان، یعنی تابلوی «شهادت سن بارتولومئو» را در خود جای داده است.

دیدنی های ونیز

۶. مدرسه‌ی بزرگ سن‌روکو | Scuola Grande di San Rocco

این بنای مرمرین سفید بین سال‌های ۱۵۱۵ و ۱۵۶۰ ساخته شد تا مکانی برای یک انجمن خیریه تحت نام «سن‌روکوی قدیس» باشد. کمی پس از تکمیل ساختمان، هنرمند بزرگ ونیزی قرن شانزده، «تینتورتو»، در رقابتی که برای نقاشیِ پنل اصلی سقف تالار وجود داشت، پیروز شد: به این صورت که وارد ساختمان شد و پیش از شروع مسابقه، تابلوی نقاشی‌اش را در مکان موردنظر قرار داد؛ کاری که خشم رقبایش را به‌شدت برانگیخت. پس از آن اجازه یافت تا دیوارها و سقف را با یک نقاشی دایره‌ای کامل بپوشاند؛ اثری که به‌عنوان شاهکار این هنرمند شناخته می‌شود. نخستین آثار او در تالار اصلی که به سال‌های ۱۵۶۴ و ۱۵۷۶ باز می‌گردد، عبارت‌اند از «تکریم سن‌روکو»، «مسیح قبل از پیلاته»، «اینک انسان» و مهم‌تر از همه، «تصلیب». آثاری که در تالار بالایی دیده می‌شود، صحنه‌هایی است از عهد جدید که بین سال‌های ۱۵۷۵ و ۱۵۸۱ ترسیم شده‌اند. نور چندانی وارد بنا نمی‌شود و خود نقاشی‌ها نیز تیره‌اند. با این حال هنوز می‌توانید نوآوری‌های تینتورتو در استفاده از نور و رنگ را در این تابلوها ببینید. آثار دیگری از تینتورتو در پشت‌محراب کلیسای مجاور سن‌روکو نیز موجود است.

دیدنی های ونیز

۷. کا دِ ‌اورو | Ca’ d’Oro

به زحمت می‌توان باور کرد که تزئینات ظریف و دانه‌تسبیحی‌های ساخته شده توسط بارتولومئو بون (Bartolomeo Bon)، از سنگ تراشیده شده‌اند و تصور اینکه نمای بیرونی این بنا روزگاری با رنگ و طلا پوشیده شده بود، بسیار هیجان‌انگیز است. در کنار دروازه‌ی «دلا کارتا» در کاخ دوج که آن نیز توسط بارتولومئو بون ساخته شده است، این بنا را می‌توان عالی‌ترین و کامل‌ترین نمونه‌ی گوتیک ونیزی به شمار آورد. معماری داخلی نیز در نوع خود تحسین‌برانگیز است و به همین علت است که این کاخ امروزه به یک موزه‌ی هنری بدل گردیده و مجموعه‌ای از آثار هنری و جلوه‌ای از زندگی ونیزی‌های طبقه مرفه را در قرون ۱۵ و ۱۶ به نمایش می‌گذارد. بارون جورجو فرانکِتی (Barone Giorgio Franchetti) که مسئول حفظ و نگهداری این بنا بوده است، کلکسیون هنری‌اش را در سال ۱۹۲۲ به دولت تقدیم می‌کند؛ مجموعه‌ای جالب توجه از آثار تیسین، مانتنیا، ون‌دایک، تولیو لومباردو و برنینی.

دیدنی های ونیز

۸. مورانو و بورانو | Murano and Burano

سفر ونیز بدون سوار شدن بر کشتی تفریحی و عبور از تالاب به سمت مورانو، منزل شیشه‌گران معروف ونیزی، سفر کاملی نخواهد بود. ‌آنها در قرن سیزدهم به امید کاهش خطر آتش‌سوزی، از یکی از کوره‌های شیشه‌گری در مرکز شلوغی‌های ونیز به این محل نقل مکان می‌کنند؛ یا خودشان این‌طور می‌گویند! می‌دانیم که رمز و راز شیشه‌گری در میان ونیزی‌ها یک حق انحصاری بوده است. این مسئله برای ونیزی‌ها اصلاً موضوع کوچکی نبود، به طوری که هیئت ده نفرِ در سال ۱۴۵۴ چنین حکمی داده است: «اگر یک شیشه‌گر، مهارت فنی خود را به کشوری دیگر ببرد که به زیان جمهوری کار می‌کند، وی باید فوراً به کشور بازگردد و اگر از این کار خودداری کند، نزدیک‌ترین بستگان وی باید به زندان افکنده شوند تا مگر حس خانواده‌دوستی‌اش او را وادار به بازگشت کند. اگر در نافرمانی‌اش اصرار ورزد، مأموران مخفی برای کشتن وی اعزام می‌شوند، هرجا که باشد.» بنابراین محصور کردن این مهارت به یک جزیره‌ی کوچک می‌توانست بسیار سودمند باشد. امروزه دو سمت کانال را ویترین‌ها و استودیوهای شیشه‌گری پوشانده‌اند و همه چیز، از بدلیجات وارداتی ارزان یا آثار هنری گران‌قیمت را عرضه می‌کنند. در داخل کاخ قرن هفدهمی جوستینیان، موزه‌ی شیشه را خواهید دید که یکی از بزرگ‌ترین و مهم‌ترین کلکسیون‌های شیشه‌گری ونیزی از دوران رومی‌ها تا قرن بیستم را در خود جای داده است.

۹. موزه هنرهای زیبا | Fine Arts Museum

این موزه که به اختصار «آکادمیا» نامیده می‌شود، بر روی کانال بزرگ واقع شده و مهم‌ترین و جامع‌ترین مجموعه نقاشی‌های ونیزی قرون ۱۵ تا ۱۸ را در خود جای داده است. بیش‌ترین آثار این کلکسیون از صومعه‌ها و کلیساهای همان حوالی و یا پس از پاک‌سازی کاخ‌های اشرافی جمع‌آوری شده‌اند و اکنون در محل صومعه‌ی قدیمی سانتا ماریا دلا کاریتا (Santa Maria della Carità) نگهداری می‌شوند. برخی از گالری‌های این مجموعه، از جمله گالری اول که حاوی نقاشی‌های گوتیک ونیزی است، سقف‌های منحنی و طاقگانی تزئین شده از قرن ۱۵ دارند. آثار بر حسب تاریخ چیده شده و بنابراین نه تنها تکامل سبک‌ها را خواهید دید، بلکه می‌توانید آثار هم‌عصر را با یکدیگر مقایسه کنید.

دیدنی های ونیز

۱۰. کاخ ریتزونیکو | Palazzo Rezzonico

درست همان گونه که «کا دورو» نمایی از زندگی ونیز اواخر قرون وسطی را به نمایش می‌گذارد، کاخ ریتزونیکو نیز شما را با تصویری شفاف از دوره‌های باروک و «روکوکوی» قرن ۱۸ روبه‌رو می‌کند. این بنا که توسط استاد معماری باروک ونیز، بالتازاره لونگنا (Baldassarre Longhena)، طراحی و آغاز شد، تقریباً ۱۰۰ سال بعد، یعنی در ۱۷۵۰ توسط جورجو ماساری (Giorgio Massari) تکمیل گشت. لوازم و اثاثیه، نمای ساختمان را کامل کرده‌اند؛ دکوراسیون داخلی با کاغذدیواری‌های ابریشمی، جزئیات ظریف ساختمان و روکش فلاندری مبلمان خودنمایی می‌کند. مجموعه پوشاک، نشانه‌ای است از اهمیت تولیدات ابریشمی در ونیز اواخر قرون وسطی تا قرن ۱۸؛ یعنی زمانی که این منطقه به رقیب جدیِ لیون فرانسه بدل شد. مقررات شدید فنی و صنعتی در اینجا حکم‌فرما بوده است و حاصل آن نمونه‌هایی از زیباترین منسوجات حریری است که تاکنون ساخته شده است. ابریشم در این فضا چنان جدی و بااهمیت بوده که حتی در زمان جنگ با ترک‌ها، خطوط حمله باز می‌شد تا کشتی‌هایی با بار ابریشم به سلامت از آن عبور کنند. این موزه تأکیدی است بر اهمیت کالاهای لوکس، به ویژه مد و پوشاک، برای اقتصاد ونیز قرن ۱۸؛ دورانی که حریرِ بافته شده از رشته‌های طلا و نقره که در اینجا تولید می‌شد، سراسر اروپا و دنیای جدید را می‌پیمود.

دیدنی های ونیز

۱۱. باسیلیکای فراری | Santa Maria Gloriosa dei Frari

این کلیسای گوتیک نخستین بار توسط فرانسیسکن‌ها در حدود ۱۳۴۰ آغاز شد و با کامل شدن نمای بیرونی، درونی و دو پشت‌محراب، در میانه‌ی قرن ۱۵ به اتمام رسید. برج قرن چهاردهمی آن، دومین برج بلند شهر ونیز است. اگرچه معماری داخلی با استایل متواضعانه‌ی کلیساهای فرانسیسکن، سادگی خود را حفظ کرده است اما گنجینه‌ی باارزشی از آثار هنری را در دل خود دارد. در بازوییِ سمت راست، یک مجسمه‌ی چوبی مهم از سن‌جان تعمیددهنده را می‌بینید که توسط مجسمه‌ساز فلورانسی، دوناتلو، در ۱۴۵۱ تکمیل شده است (اولین کلیسای کوچک در سمت راستِ محراب).  سکوی سرودخوانی راهبه‌ها، یک نمونه‌ی قابل توجه و خارق‌العاده از کنده‌کاری روی چوب، اثر مارکو کوتزی (Marco Cozzi) است؛ با نقوش برجسته‌ای از قدیسان و مناظر ونیز؛ و اما جایگاه مقدس یا همان محراب نیز آرامگاه دو دوج بزرگ است که توسط آنتونیو ریتزو ساخته شده و بر بالای محراب نیز تابلوی آسونتای تیسین به چشم می‌خورد که بین سال‌های ۱۵۱۶ و ۱۵۱۸ خلق شده است.

دیدنی های ونیز

۱۲. جزیره‌ی تورچللو | Torcello Island

ونیز از این جزیره‌ی بیرونی، یعنی جزیره‌ی تورچللو، آغاز می‌شود؛ جزیره‌ای که در قرن هفتم کشف شد و حدود قرن دوازدهم، به یک شهر تجاریِ غنی بدل گشت. از میان کاخ‌ها، کلیساها، کارخانجات کشتی‌سازی و بنادر این جزیره، تنها دو کلیسا و یک مشت خانه‌ی مسکونی باقی مانده است که تک و توک در اطراف این جزیره‌ی بزرگ دیده می‌شوند. اهمیت تورچللوی قدیم را می‌توان از روی کلیسای جامع آن دریافت که مربوط به سال ۶۳۹ میلادی و به نام سانتا ماریا آسونتا است. این بنا بهترین نمونه‌ی بازمانده از معماری ونیزی-بیزانسی است که در سال‌های ۸۳۴ و ۱۰۰۸ میلادی بازسازی شد و در قرن نهم نیز رواق و دو محراب مخفی به آن اضافه شدند. بخش اعظم ساختمان به قرن یازده بازمی‌گردد. هنر موزاییکی که در داخل ساختمان به کار رفته است، بسیار جالب توجه است. قدیمی‌ترین این موزاییک‌ها، در نمازخانه‌ی سمت راستِ محراب بالا قرار دارد که در آن فرشتگانی از قرن یازدهم یک مدال و بره‌ی مقدس را حمل می‌کنند. این مجموعه تأثیر بیزانسی بنا را بیش‌تر کرده است.  پدران، گرگوری، مارتین، آمبروز و آگوستین، به همراه مسیح معظم بین دو فرشته‌ی مقرب بعدها اضافه شده‌اند.

دیدنی های ونیز

۱۳. مریم مقدس میراکولی | Santa Maria dei Miracoli

پس از ابهت و شکوه سن‌مارک و وسعت بلندبالای فراری، حالا سانتا ماریا میراکولی کوچک مانند یک نسیم خنک به نظر می‌رسد، شاهکاری از معماری رنسانس اولیه توسط پی‌یترو لومباردو! این جعبه‌ی کوچک موسیقی از مرمر رنگین بین سال‌های ۱۴۸۱ تا ۱۴۸۹ بنا شد تا تصویری تقدیس شده از مریم باکره را به نمایش بگذارد. برخلاف سایر کلیساهای ونیز که نماهای بیرونی‌شان مزین به تزئینات فراوان و معماری جزئیات است، لومباردو از مرمر رنگی و صیقل خورده استفاده کرده است تا نقوش گل‌ها، دوایر، هشت پرها و صلیب‌ها را بر نمای ساختمان خلق کند. همین شیوه در داخل بنا نیز دنبال می‌شود و جلوه‌ی سقفِ گنبدی طلایی با دیوارهای مرمر خاکستری و مرجانی دوچندان می‌گردد. سالن اصلی با یک نرده‌ی زیبای رنسانسی و پیکره‌های تزئینی‌اش از صدرنشین کلیسا متمایز شده است. جای تعجب نیست که اینجا مکان موردعلاقه‌ی زوج‌های جوان ونیزی برای برگزاری مراسم ازدواج است چرا که یکی از زیباترین معماری‌های داخلی شهر را دارد.

دیدنی ها و جاذبه‌های  ونیز

۱۴. لیدو | Lido

نوار ماسه‌ای ۱۲ کیلومتری‌ای که تالاب ونیز را از دریای آدریاتیک جدا می‌کند، اولین مجموعه ساحلی حقیقی در اروپا است که در روزهای اوج خود، در اوایل قرن بیستم، به مکان رؤیایی و لوکس شنا برای خانواده سلطنتی و سلبریتی‌ها بدل شده بود. امروزه هتل‌های عظیمی که در این منطقه حضور دارند، هنوز میزبان مهمانان بوده و بخشی از سواحل زیبای ماسه‌ای را در اختیار دارند که البته با قیمتی نه چندان ارزان می‌توانید این ساحل را با مهمانان هتل شریک شوید. سواحل عمومی نیز در شمال جزیره و در نزدیکی کلیسای سن‌نیکولو قرار دارد که در آن بقایای پیکر سن‌نیکولاس نگهداری می‌شود.

پس از یک سفر ده دقیقه‌ای با موتوناو (Motonave) یا کشتی تفریحی که شما را از سن‌مارک به این ساحل خواهد رساند، می‌توانید تور لیدو را با پای پیاده و یا سوار بر دوچرخه‌ی کرایه‌ای از نزدیکی اسکله آغاز کنید. جزیره پر است از ویلاها و هتل‌هایی چشم‌نواز؛ برای تماشای این ویلاها می‌توانید برخی خیابان‌های حاشیه‌ای را انتخاب کنید. در ماه‌های اوت و سپتامبر، لیدو به مکان جشنواره بین‌المللی فیلم تبدیل می‌شود. این جشنواره هرساله در کاخ سینمای لیدو برگزار می‌گردد.

دیدنی های ونیز

۱۵. انبار مهمات و موزه‌ی تاریخ دریانوردی | The Arsenal and the Museum of Naval History

انبار مهمات، یک کارخانه کشتی‌سازی متعلق به جمهوری قدیم ونیز است که تا انتهای قرن هفدهم بزرگ‌ترین و پررفت‌وآمدترین محل کشتی‌سازی سراسر جهان بود. از زمان افتتاح آن در سال ۱۱۰۴، این مکان پیوسته گسترش یافته و تا زمان اوج خود، بیش از ۱۶ هزار کارگر را به خدمت گرفته است. انبار مهمات به شدت تحت مراقبت بود تا اسرار و فنون آن فاش نشود و گفته می‌شود تنها در عرض یک روز می‌توانست یک کشتی دریایی کامل بسازد و تحویل دهد. راه‌های دسترسی به این انبار تنها یک راه آبی و یک راه خشکی بود. امنیت و حفاظت این مکان چنان شدید بوده است که فنون کشتی‌سازی آن تا سال ۱۵۵۰ هم‌چنان به‌عنوان راز باقی ماند. در ورودی زمینی آن یک طاق پیروزی به سبک رنسانس خواهید دید که توسط شیرهای سنگی که پس از بازپس‌گیری پلوپونز (Peloponnese) در قرن هفدهم از یونان به اینجا آورده شده‌اند، محافظت می‌شود. یکی از دو شیرِ سمت چپ، یعنی شیر بزرگ‌تر، به سمت بندر پیره نگهبانی می‌داده است و دیگری به سمت جاده‌ای که از آتن به اولزیس می‌رسید. در مجاورت کشتی‌سازی، موزه‌ی تاریخ دریانوری قرار دارد، با نمایش غنائمی که از نبردهای متعدد جمهوری در طی سالیان گرد آمده است؛ هم‌چنین کلکسیون‌های باارزشی را در خود جای داده است که شامل نقاشی‌های نذری بر روی پنل‌های چوبی است؛ آثاری که به پاسِ نجات یافتن از دریاها ساخته می‌شد.

هفته‌ها طول می‌کشد تا بتوان هر آنچه که فلورانس در خود جای داده را دید. تقریباً هرکدام از این چند ده کلیسا می‌توانند به‌عنوان مهم‌ترین جاذبه یک شهر کوچک‌تر به حساب بیایند. بعضی از این جاذبه‌ها مثل «پل پونته وچیو»، «مجسمه داوود میکل آنژ» یا «گنبد برونلِسکی» در زمره‌ی شناخته شده‌ترین نمادهای ایتالیا به شمار می‌روند؛ در عین حال کل شهر، ویترینی است از دوره رنسانس ایتالیایی، جنبشی هنری-انسانی که اروپا را از چنگال اعصار تاریکش رهایی بخشید.

اما باز هم در میان این مجموعه بی‌نظیر از کاخ‌ها، کلیساها، موزه‌ها و اماکن دیگر، بعضی از آن‌ها یک سر و گردن بالاتر از بقیه قرار می‌گیرند. اگر می‌خواهید برنامه روزانه تور فلورانس را تنظیم کنید باید مطمئن شوید که اماکنی که فلورانس را در زمره‌ی یکی از محبوب‌ترین شهرهای اروپا قرار داده‌اند را از دست ندهید.

 

۱. کلیسای جامع سانتا ماریا

میدان دوامو و تعدادی از ساختمان‌های اطراف آن که مجموعه کلیسای جامع (Cathedral of Santa Maria del Fiore) را تشکیل می‌دهند گنجینه‌ای از بهترین جلوه‌های هنر ایتالیا را در یک میدان کوچک در خود جمع آوری کرده‌اند. هنگامی که از جاهایی مثل تعمیدگاه، برج ناقوس، کلیسای جامع یا موزه آن بازدید می‌کنید، مجموعه‌ای از بهترین شاهکارهای هنر و معماری ساخته دست هنرمندان بزرگی همچون «گیبرتی»، «برونلسکی»، «دوناتلی»، «جوتو» و «میکل آنژ» را خواهید دید. بهتر است از قدم زدن دورتادور میدان شروع کنید تا منبت کاری‌های پیچیده و پر از جزییات سنگ مرمر تحسین شما را برانگیزد، سپس یک به یک وارد هرکدام از ساختمان‌ها بشوید تا به هرجا که نگاه می‌کنید آینه کاری‌های داخل آن شما را به وجد بیاورد.

Cathedral of Santa Maria del Fiore and Piazza Duomo

۲. تعمید‌گاه سنت جان

از هر نمایی که به این تعمیدگاه (Baptistery of St. John) هشت وجهی قرن دوازدهمی نگاه کنیم -چه از داخل و چه از خارج- خواهید دید که این ساختمان نمونه‌ای تمام و کمال از هنر است. نمای بیرونی سنگ مرمر، موزاییک کاری‌های نفس گیر داخل و مجموعه کارهای هنری که در خود جای داده این مکان را شایسته قرار گرفتن در بالاترین بخش‌های لیست شما می‌نماید. در این میان صفحه‌های برنزی بی نظیری که «گیبرتی» برای تزیین درهای رو به کلیسای جامع ساخته است گوی سبقت را از تمامی آثار دیگر می‌رباید. در هیچ کجای دیگر مثل “دروازه‌های بهشت” اثری برنزی را با این حالت نفیس و باورنکردنی نخواهید یافت. برای بازدید دقیق‌تر از گنجینه‌هایی که برای این تعمیدگاه ساخته شده‌اند می‌توانید از موزه کلیسای جامع دیدن کنید.

Battistero di San Giovanni

۳. قلعه قدیمی فلورانس

تاریخ، هنر و قدرت از سرتاسر اتاق‌ها و گالری‌های متنوع این کاخ قلعه‌مانند (Palazzo Vecchio) در وسط فلورانس بازتاب می‌شود. شهر/جمهوری فلورانس از این مکان هدایت می‌شد. خاندان قدرتمند «مدیچی» نیز هنرمندان و معماران طراز اول آن دوران را برای طراحی و دکور دفاتر کار و خانه‌هایشان به کار می‌گماشتند. حواستان باشد که زودتر برای یکی از تورهای مجانی این کاخ ثبت نام کنید تا بتوانید از برخی از گذرگاه‌های مخفی که مدیچی‌ها برای رفت و آمد بین اتاق‌ها استفاده می‌کردند عبور کنید، یادتان باشد که بلیتتان را نگه دارید و بعدازظهر برای رفتن به روی بام و دیدن منظره شهر هنگام غروب بازگردید.

Palazzo Vecchio

۴. کاخ اوفیتزی

افراد کمی هستند که مخالف قرار دادن کاخ «اوفیتزی» (Uffizi Palace and Gallery) در میان برترین موزه‌های هنر جهان باشند. مجموعه‌های این موزه در تنوع و کیفیت مبهوت کننده‌اند، حتی اگر هنر علاقه اصلی شما هم نیست، بهتر است از نقاشی‌های معروف این موزه دیدن کنید. اینجاست که بیش از پیش متوجه می‌شوید که نقاشان قرن‌های ۱۴ تا ۱۶ فلورانس چطور چهره هنر غرب را عوض کرده‌اند. گذاری از تصاویر باشکوه دوره بیزانس تا فیگورهای به شدت واقعی و مناظر طبیعی دوره رنسانس. ساختمان عظیمی که در کناره رود ساخته شده یکی از کاخ‌های مدیچی‌ها است که نه به‌عنوان اقامتگاه بلکه قرار بوده به‌عنوان مقر حکومت، مطالعات علمی و بخشی از مجموعه رو به گسترش هنری این خاندان مورد استفاده قرار بگیرد. یکی از دوست داشتنی‌ترین فضاهای اینجا اتاق «تریبونا»ی هشت ضلعی است که اختصاصاً به‌عنوان محلی برای نمایش نفیس‌ترین نقاشی‌ها و جواهرات شخص «فرانچسکو مدیچی اول» به کار گرفته می‌شده است.

Uffizi Palace and Gallery

۵. پل پونته وکیو

پل «پونته وکیو» (Ponte Vecchio) احتمالاً شناخته شده‌ترین نماد فلورانس است. تاق‌های با شکوه آن که پر از مغازه‌های رنگارنگ است به حتم یکی از زیباترین مناظر شهر به شمار می‌رود. این پل به صورت سنتی مأمنی برای طلاسازان خبره فلورانس بوده و امروزه نیز با گردشی کوتاه می‌توانید انواع جواهرات خیره‌کننده و کم نظیر را در آنجا پیدا کنید اما اکثر توریست‌ها نمی‌دانند که یکسری جواهرات دیگر درست بالای سر آن‌هاست! هدف از ساختن پل مسلماً وصل کردن دو سوی رودخانه آرنو بوده است چرا که مدیچی‌ها نیاز داشتند به صورت متناوب بین قصر «وکیو» و آپارتمان‌هایشان در قصر «پیتی» رفت و آمد کنند. به همین منظور از معمار معروف “واساری” خواستند تا برایشان یک راهرو بسازد که به صورت رسمی «راهرو شاهزاده» نامیده می‌شود اما امروزه بیشتر به “دالان واساری” معروف است.

می‌توانید ردیف پنجره‌هایی که به طرز دقیقی با مغازه‌های پایین هم راستا هستند را ببینید؛ اما اینجا فقط دالانی برای گذر نیست بلکه دیوارهای آن با مجموعه بی‌نظیری از پرتره‌ها و غالباً خودنگاره‌هایی از هنرمندان بزرگی مثل «رامبرانت»، «لئوناردو داوینچی»، «رافائل»، «میکل آنژ» و «ولاسکِز» پوشیده شده است.

Ponte Vecchio

۶. سن لورنزو

مدیچی بهترین اساتید را برای ساخت کلیسای خانوادگی و آرامگاه انتخاب کرد: «برونلسکی» را برای کلیسا برگزید و به‌منظور جاودانه کردن ممتازترین شاهزادگان خاندان مدیچی نیز وظیفه ساخت مقبره خانوادگی را به «میکل آنژ» سپرد. متأسفانه هر دو هنرمند قبل از تمام کردن کارشان از دنیا رفتند اما کلیسای برونلسکی با استفاده از نقشه‌های خودش کامل شد. آرامگاه میکل آنژ اما چنین بختی نداشت و درواقع هیچ‌گاه هم کامل نشد؛ اما آنچه که انجام شده به‌عنوان یکی از والاترین جلوه‌های هنر پیکره تراشی مرمر به شمار می‌رود.

San Lorenzo

۷. میدان دلا سینیوریا

این میدان (Piazza della Signoria) از قرن چهاردهم و حتی شاید پیش‌تر مرکز قدرت در فلورانس بوده چراکه بقایایی از دوره‌های «اتروسکان» و «رومی‌»ها نیز در این مکان پیدا شده است؛ امروزه هم این میدان به‌عنوان مرکزی اجتماعی محسوب می‌شود. مکانی دوست‌داشتنی مملو از توریست‌ها و افراد محلی! در مرکز میدان فواره نپتون قرار گرفته و در یک سمت آن قصر وکیو که هنوز هم مقر دولت در شهر است. روبروی دیوار اوفیتزی که یک سمت میدان را تشکیل داده، «لوجیا دی لانتزی» قرار دارد که یک گالری فضای باز است و مجسمه‌ها قابل توجهی نیز در خود جای داده است. شناخته شده ترین آن‌ها کار معروف سلینی یعنی برساووش با سر مدوزا است. درست جلوی قصر وکیو بدل مجسمه داوود میکل آنژ قرار دارد.

Piazza della Signoria and the Loggia dei Lanzi

۸. کلیسای سانتا ماریا نوولا

با اینکه سانتا ماریا نوولای (Santa Maria Novella) دوره «سنت دومنیک» همچون بسیاری از کلیساهای دیگر فلورانس نمایی از سنگ تراشه‌های مرمر پیچ در پیچ دارد، اما اینجا کمی فرق دارد، ردیف‌های بی بدیل سنگ تراشه، پنجره‌های متقارن و ردیف‌هایی از قوس‌های برجسته در پایین آن قرار دارد. هنر در بخش‌های داخلی هم با مجموعه‌ای از بهترین نقاشی‌های دیواری شهر ادامه پیدا می‌کند. نقاشی‌هایی از اساتید بزرگی مثل «مازاکیو»، «جوتو»، «دومنیکو جیرلاندایو»، «لیپی» و «پائولو اوسلو». اگر باز هم برایتان کافی نیست بهتر است بدانید که کل مقبره با نقاشی‌های «آندره بونائیتو» پوشیده شده که به‌عنوان بخشی از باشکوه‌ترین کارهای هنری قرن ۱۴ ایتالیا شناخته می‌شوند. علاوه بر این نقاشی‌های دیواری یک منبر مرمرین از برونلسکی و عیسای مصلوب چوبی او، تمثیل مریم مقدس واساری و ساخته‌ی برنزی لورنتزو جیبرتی نیز در محل وجود دارند. سری هم به داروخانه تاریخی صومعه بزنید که در آن داروهای ضد شوره سر و لوسیون‌های گیاهی تجویز می‌کرده‌اند.

Santa Maria Novella

۹. کلیسای سانتا کروسه

در پس نماهای مرمرین هندسی و معمول دوره توسکانی، سانتا کروسه (Santa Croce) هم کلیسایی مملو از آثار هنری است و هم آرامگاه برخی از معروف‌ترین مشاهیر فلورانس. این مجموعه بی‌نظیر شامل تعداد زیادی از آثار دوره رنسانس است. قطعاً دیدن «کاپلا باردی» با مجموعه‌ای از بهترین نقاشی دیواری‌های جوتو و در کنار آن کاپلا پروتزی برای شما جذاب خواهد بود. نقاشی‌های که برای افرادی مثل ماساکیو و میکل آنژ الهام بخش بوده‌اند. نقاشی دیواری‌های آرامگاه بارونسِلی از باارزش‌ترین کارهای تادئو گادی به شما می‌روند؛ اما معروف‌ترین آن‌ها عیسای مصلوب بی نظیر چیمبائو، یکی از اولین نمونه‌های گذار از حالت خشک بیزانسی به طبیعت‌گرایی رنسانس است که هنرمندان بزرگ بعد از خود را تحت تأثیر قرار داده است. درون تالار کلیسا مزار هنرمندان بزرگی همچون میکل آنژ، گالیله، جیبرتی، جیائوچینوی آهنگساز و حتی ماکیاولی را خواهید یافت.

Santa Croce

۱۰. آکادمی گالری

کپی‌های شناخته شده‌ترین کار میکل آنژ یعنی مجسمه داوود را در سرتاسر فلورانس خواهید دید، اما نسخه اصلی آن درون آکادمی گالری (Academy Gallery) قرار دارد. هرچند امروزه متأسفانه به دلیل سابقه تلاش فردی برای تخریب آن، مجسمه پشت شیشه نگهداری می‌شود اما هنوز هم از الهام بخشی آن کم نشده است.

البته داوود تنها کار میکل آنژ در این موزه نیست، همانطور که تنها شاهکار اینجا هم محسوب نمی‌شود. اینجا می‌توانید میکل آنژ را تقریباً در حال کار کردن ببینید، آن هم در دل مجسمه‌های چهارگانه‌ای که نیمه‌کاره رها شده‌اند و گویی که در حال بیرون آمدن از سنگ مرمر هستند. این مجسمه‌ها برای مقبره‌ای در رم ساخته می شده است. در این موزه همچنین می‌توانید مجسمه نیمه تمام «سنت متیو» که قرار بود برای کلیسای جامع فلورانس ساخته شود را نیز مشاهده کنید. اگر می‌خواهید شاهکارهای هنرمندان قرن ۱۳ تا ۱۶ میلادی را ببینید باید به باقی گالری‌ها هم سر بزنید. مریم مقدس «سندرو بوتیچلی» یکی از مهم‌ترین آثار این موزه است.

Galleria dell

۱۱. کاخ‌های پیتی و باغ‌های بوبولی

گذراندن یک روز کامل در مجموعه کاخ‌های پیتی (Palazzo Pitti) به شما کمک می‌کند تا کمی از آنچه فلورانس در دل خود دارد را حس کنید: گالری‌های هنر غیرقابل تصور، قصری از دوران مدیچی‌ها، محصولات فلورانسی، موزه، تاریخ، آپارتمان‌های سلطنتی و یکی از برترین باغ‌ها در سرتاسر ایتالیا. اگر قصد ندارید یک روز کامل را اینجا بگذرانید حداقل سری به کاخ و آپارتمان‌های سلطنتی و اتاق‌های مجللش بزنید و نقاشی‌های بزرگانی چون «رافائل»، «روبن»، «تینتورتو» و دیگران را ببینید که نه به شکل معمول داخل گالری‌ها بلکه به‌صورت بخشی از دکور اتاق‌هایی به نمایش در آمده‌اند که به منظور نمایش و سرگرمی ساخته شده بودند. الحق که این مجموعه طعنه به مجموعه اوفیتزی میزند.

در پشت کاخ، باغ‌های بوبولی گسترده شده‌اند. «دوک کازیموی اول» از هیچ خرجی دریغ نکرد و نتیجه‌ی آن مدلی شد برای باغ‌های سلطنتی کل اروپا از جمله ورسای! این باغ که هنوز هم به خوبی به آن رسیدگی می‌شود چشم‌اندازی نفس‌گیر رو به شهر دارد. در سرتاسر باغ فواره‌ها و مجسمه هایشان، غار دست ساز کناره کوه، یک هزارتو، تخت‌های رسمی و حتی یک آمفی‌تئاتر در محل چاله‌ای که در اثر استخراج سنگ برای ساخت کاخ در آنجا به وجود آمده است را خواهید دید.

Palazzo Pitti

۱۲. میدان میکل آنجیولو

میدان «میکل آنجیولو» (Piazzale Michelangiolo) که اغلب حتی در بروشورهای توریستی هم به اشتباه میدان میکل آنژ تلفظ می‌شود یکی از اماکنی است که اتوبوس‌های توریستی حتماً باید در آن‌ها توقف داشته باشند. تمام عکس‌های کارت پستال‌های کلیسای جامع از همین تراس که بر فراز شهر قرار دارد گرفته شده است. در اوقات پر توریست، بهترین زمان برای بازدید از این مکان در آرامشی نسبی، اواخر ظهر یا اوایل عصر است هرچند که منظره غروب نیز بسیار زیباست. درست است که می‌توانید منظره پانورامای فلورانس را روی گنبد کلیسای جامع هم ببینید، اما فقط از همین تراس است که می‌شود متوجه شد که گنبد برونلسکی چقدر بر مرکز شهر حکم‌فرمایی می‌کند. علاوه بر این که هیچ بلندای دیگری در شهر چنین منظره‌ای را که شامل پونته وچیو، میدان وچیو، سانتا گروسه و دیگر اماکن دیدنی شهر باشد، نخواهید یافت.

می‌توانید از میان باغ‌های کنار رود تا این مکان پیاده بالا بروید و یا سوار اتوبوس‌های شماره ۱۲ و ۱۳ شوید. اگر دوست داشتید می‌توانید پیاده سری هم به کلیسای «سن مینیاتو اَل مونته» بزنید یا حتی ابتدا با اتوبوس تا بالا بروید و آن را ببینید سپس قدم‌زنان تا میدان پایین بیاید.

در شهری که پر از نمادهای ایمان مسیحی و قرون و اعصار گذشته است، به سختی می‌توان بهترین مکان را برای بازدید انتخاب کرد. البته علایق شخصی هرکس نیز می‌تواند بر این انتخاب تأثیر بگذارد، اما چند مکان خاص وجود دارد که از واجبات سفر ایتالیا و کل اروپا محسوب می‌شوند، از جمله کلوسئوم و پانتئون. یک نکته را فراموش نکنید: سعی کنید در حین گشت‌وگذار در رم، تجربه‌های متفاوت را از سر بگذرانید، به این معنی که زیاده از حد خود را محدود به مکان‌های باستانی و کلیساهای قدیمی نکنید.

این جاذبه‌های جدی و عمیق را با چند آیکون گردشگری ساده ترکیب کنید؛ همچون پلکان اسپانیایی و جایی که همه‌ی گردشگران آن را مقصد خود قرار می‌دهند، یعنی فواره‌ی ترِوی. رم آن‌قدر وسیع است که می‌تواند شما را خسته کند، بنابراین حتی یک سیاح حرفه‌ای هم باید زمان کوتاهی را به فراغت و لذت بردن از زندگی شیرین در یک پارک زیبا یا یک کافه پیاده‌رو اختصاص دهد.

 

۱. کلوسئوم و طاق کنستانتین | The Colosseum and the Arch of Constantine

همان‌طور که پاریس را به برج ایفلش می‌شناسند، رم را نیز آمفی‌تئاتر فلاوین (Flavian) مشهور ساخته است. بزرگ‌ترین سازه‌ی به جا مانده از رم قدیم کلوسئوم است که هنوز به‌عنوان نماد میادین ورزشی شناخته می‌شود. طرح استادیوم‌های فوتبال امروزی به وضوح از این پلان رومی قدیمی اقتباس شده است. بنا توسط وسپاسیان ۷۲ سال پس از میلاد مسیح آغاز شد و پس از وی پسرش، تیتوس، آن را با افزودن طبقه‌ی چهارم وسعت بخشید. این بنا در سال ۸۰ پس از میلاد همراه با برگزاری یک سری بازی‌های قهرمانی، افتتاح شد. کلوسئوم چنان عظیم بود که برای اجرای تئاتر، جشن‌ها، سیرک‌ها یا بازی‌هایی به کار می‌رفت که خاندان امپراتور و مقامات می‌توانستند آن را از پایین‌ترین طبقه‌ی بنا، خانواده‌های اشرافی از طبقه‌ی دوم و مردم از طبقات سوم و چهارم به تماشا بنشینند.

در کنار کلوسئوم، طاق کنستانتین قرار دارد که تقریباً به همان اندازه مشهور است: یک طاق پیروزی که از جانب مجلس سنا به نشانه‌ی «آزادی شهر و برقراری صلح» پس از پیروزی امپراتور در نبرد پل میلویان در سال ۳۱۲ پس از میلاد، به وی تقدیم شد.

کولوسئوم رم ایتالیا

۲. شهر واتیکان | Vatican City

واتیکان کوچک‌ترین دولت مستقل جهان، با مساحت کم‌تر از نیم کیلومتر مربع، در رم واقع شده است و دیوارهای واتیکان بیش‌ترِ آن را احاطه کرده‌اند. در فضای داخل این دیوارها، کاخ و باغ‌های واتیکان، باسیلیکای و میدان سنت پیتر، حوزه‌ی تحت مدیریت پاپ، بالاترین مقام کلیسای کاتولیک رم، قرار دارند. این مجموعه‌ی فشرده، شامل موزه‌ها و خود باسیلیکای عظیم آن، مقصد گردشگران زیادی از سراسر جهان است. در داخل باسیلیکای سنت پیتر، شاهکار میکلانژ، یعنی پی‌یتا (Pieta) و در کنار آن تندیس و محراب‌هایی ساخته‌ی برنینی و سایر اساتید قرار دارد. مسلماً بهترین بخش موزه‌های واتیکان، کلیسای سیستین است که سقف نقاشی شده‌ی عظیم آن، اثر بی‌نظیر میکلانژ را به نمایش می‌گذارد. درون کاخ واتیکان، اتاق‌های رافائل، آپارتمان‌های بورجیا، کتابخانه واتیکان و تعداد زیادی موزه قرار گرفته است که شامل گالری تصاویر، موزه‌ی هنر سکولار، موزه اتروسک و غیره می‌شود. مجموعه‌هایی که در این موزه‌ها خواهید دید، همه چیز از آموزه‌های پاپ گرفته تا هنر مذهبی قرن بیستم را شامل می‌شود.

دیدنی ها و جاذبه های رم

۳. پانتئون | The Pantheon

پانتئون که بهترین یادمانِ حفظ شده از رم قدیم به شمار می‌رود، حدود ۲۰۰۰ سال است که دست‌نخورده باقی مانده است؛ البته جدای از این مطلب که پاپ «گرِگوری سوم»، کاشی‌های برنزی کف را برداشت و پاپ «اوربان هشتم» نیز دستور داد تا کف برنزی را کَنده و ذوب کنند تا سایبانی برای محراب سنت پیتر و توپ‌هایی برای قلعه سنت آنجلو، از آن قالب‌ریزی شود. پانتئون پس از تخریب در آتش‌سوزی سال ۸۰ میلادی بازسازی شد و آجرکاری‌های باقیمانده از آن نشان‌دهنده‌ی مهارت فنی عجیب و تحسین‌برانگیز رومی‌ها است. گنبد ۴۳ متری آن که دستاورد عظیم معماری داخلی رومی است، بدون حائل‌های قابل رؤیت نگاه داشته شده است؛ این حائل‌ها درون دیوارها پنهان شده‌اند و ورودی اصلیِ ۹ متریِ آن نیز تنها منبع نور بنا به شمار می‌رود. جلوه‌ی هماهنگ و متقارن درون بنا، حاصل تناسبات ویژه‌ی آن است: ارتفاع با قطر برابر است. گرچه اولین امپراتوران مسیحی استفاده از این معبد کفرآمیز را برای عبادت ممنوع کرده بودند، اما در سال ۶۰۹ پس از میلاد، پاپ بونیفاچه چهارم آن را به نام مریم باکره و تمام شهدای مسیحی تخصیص داد و از آن پس این بنا به محل دفن پادشاهان ایتالیا (ویکتور امانوئل دوم در فرورفتگی دوم از سمت راست، مدفون شده است) و سایر اشخاص مشهور از جمله رافائل نقاش، بدل شد.

دیدنی ها و جاذبه‌های رم ایتالیا

۴. انجمن روم | Roman Forum

در همان حال که از میان خرابه‌های رم می‌گذرید، حالا که در قلب یک شهر مدرن ایستاده‌اید، چنان است که گویی دو هزار سال به عقب و به رم باستان بازگشته‌اید. گرچه آن چیزی که از این پایتخت رومی باقی مانده است تنها بخش کوچکی از عظمت اولیه‌ی آن را نمایش می‌دهد، اما ستون‌های سر به فلک کشیده و استوار، طاقگان پیروزی و بقایای دیوارها همچنان تحسین برانگیز است، به خصوص وقتی به یاد آوریم که قرن‌های متمادی، تاریخ این انجمن و مجلس روم با تاریخ امپراتوری روم و دنیای غرب گره خورده است. زندگی سیاسی و مذهبی روم نیز بر محور این مکان قرار داشته است؛ در کنار دادگاه‌ها، بازارها و مکان‌های تجمع مردم! پس از قرن هفتم، بناها رو به ویرانی گذاشتند و کلیساها و دژهای نظامی در میان خرابه‌های باستانی بنا شدند. سنگ‌های این مجموعه برای ساخت سایر بناها برداشته شد تا زمانی که در قرون ۱۸ و ۱۹، حفاری‌های انجام شده توانستند بناهای باستانی را از عمق ۴۰ متری سنگ و خاک بیرون بکشند. چیزهایی که در این بازدید نباید از دست داد، عبارت‌اند از: معبد آنتونیوس پیوس، معبد کاستور و پولوکس، معبد ساتورن، طاق سپتیموس سِوِروس، کوریا، معبد وِستا و طاق تیتوس.

دیدنی ها و جاذبه‌های رم ایتالیا

۵. فواره‌ی ترِوی | Trevi Fountain

یکی از مشهورترین جاذبه‌های گردشگری رم، این شاهکار قرن هفدهمی است که چنان در فیلم‌های سینمایی جاودانه شده است که نباید تماشای آن را از دست داد. انداختن یک سکه درون فواره‌ی تروی یک سنت مرسوم است به نشانه‌ی این که شما باز هم به رم برمی‌گردید. آب فواره‌ی تروی، بزرگ‌ترین فواره‌ی رم، از یک قنات تأمین می‌شود که در اصل توسط آگریپا (Agrippa)، صنعتگر بزرگ قرن اول پیش از میلاد، ساخته شده است تا آب را به حوضچه‌ها برساند. این فواره توسط نیکولو سالوی (Nicolo Salvi) بین سال‌های ۱۷۳۲ و ۱۷۵۱ برای پاپ کلمنت دوازدهم و در برابر دیوارِ افراشته‌ی کاخِ دوک‌های پُلی (Poli) ساخته شد. آنچه در این بنا به چشم می‌آید، اوکیانوس خدای دریا (نپتون)، در کنار اسب‌ها، تریتون‌ها (Triton)  (موجودی اساطیری با سر مرد و بدن ماهی) و صدف‌ها است. آب در اطراف پیکره‌ها و سنگ‌های تراشیده می‌گردد و در یک حوض بزرگ که همیشه پر از سکه است، جمع می‌شود.

دیدنی ها و جاذبه‌های رم ایتالیا

۶. سن جیووانی در لاتِرانو  |San Giovanni in Laterano

همان‌طور که احتمالاً از یک کلیسای اسقفی انتظار می‌رود، کلیسای جامع سنت جان (St. John) نیز یکی از چشم‌نوازترین کلیساهای رم است. این بنا پس از گذشت قرون و تغییرات متعدد، هنوز فرم اصلی خود (متعلق به عصر کنستانتین) را حفظ کرده است. نمای بیرونی آن البته با آرایشی به سبک باروک خالص تزئین شده و نمونه‌ی بارزی از آن دوره‌ی تاریخی به شمار می‌رود. در کنار موزاییک‌های محراب، حتماً به سقف چوبی و زیبای ساخته شده در قرن شانزدهم نیز دقت کنید. اگر تعمیدگاه هشت وجهی سنت جیووانی این فونته به نظر آشنا می‌رسد به این علت است که از این مدل در سایر بناهای پس از آن در اروپا بسیار اقتباس شده است. این بنا که توسط کنستانتین ساخته شده، قدیمی‌ترین تعمیدگاه مسیحیان جهان محسوب می‌شود. روبه‌روی پیزا نیز در کلیسای اسکالا سانتا (Scala Santa)، پلکان مقدس را خواهید دید، با ۲۸ پله که در قرن چهارم میلادی توسط سنت هلن از کاخ پیلاته در اورشلیم، به این‌جا آورده شده است.

دیدنی ها و جاذبه‌های رم ایتالیا

۷. پلکان اسپانیایی | The Spanish Steps

جالب است که نمای بی‌قاعده‌ی این پلکانِ سر به فلک کشیده و پاگردهای آن را پلکان اسپانیایی «ترینیتا دِی مونتی» (Trinità dei Monti) نامیده‌اند، در حالی که هزینه‌ی ساخت آن توسط سفیر فرانسه تأمین شده و در حقیقت کلیسای فرانسویِ ترینیتا دی مونتی است. با این وجود پلکان را از روی میدان اسپانیا که در پایین آن واقع شده است، نام‌گذاری کرده‌اند. این میدان نیز یکی از متداول‌ترین شکل‌های میدان‌های رومی را داراست. خود پلکان محل رفت و آمد خیل عظیم گردشگران است؛ آن‌ها روی پله‌ها می‌نشینند، در تابستان از خوردن بستنی جلاتو (Gelato) لذت می‌برند و در زمستان با حلقه کردن دستانشان دور پاکت بلوط‌های بوداده، خود را گرم می‌کنند. فواره‌ی قایق-مانندی که در پایین پلکان اسپانیایی وجود دارد به نام بارکاچیا (Barcaccia) (به معنی قایق بزرگ) شناخته می‌شود و توسط پی‌یترو برنینی (Pietro Bernini)، پدرِ جیان لورنزو برنینی (Gian Lorenzo Bernini)، معمار برجسته‌ی سبک باروک، ساخته شده است. «ترینیتا دی مونتی» که در سال ۱۵۰۲ توسط لویی دوازدهم بنا شد، هنوز هم برخی از قوس‌های اصیل گوتیک خود را حفظ کرده و هنوز مدفنی که توسط دانیله دا ولترا (Daniele da Volterra)، شاگرد میکل‌آنژ، ساخته شده در آن خودنمایی می‌کند. خیابان کُندوتی که از سمت جنوب غربی میدان اسپانیا آغاز می‌شود، مشهورترین خیابان برای خرید کالاهای مد روز در رم به شمار می‌رود. در این‌جا کافه گرکو (Greco) را می‌بینید که پاتوق هنرمندان، نویسندگان و موزیسین‌های مشهوری در طول تاریخ بوده است. دوستداران ادبیات نیز می‌توانند از خانه‌ی کیتس و شلی دیدن کنند؛ این مکان شامل نقاشی‌ها و پرتره‌هایی از شعرای بریتانیایی و هم‌عصران آن‌هاست.

۸. گوردخمه‌ها و خیابان باستانی آپیا | The Catacombs and Via Appia Antica

گور دخمه‌های «سن‌کالیستو» و «سن‌سباستیانو» هر دو از مکان‌های زیرزمینیِ خیابان آپیا هستند. این مکان‌ها با شبکه‌ی چندلایه‌ی ظریفی از دالان‌ها و راهروها درون توفای نرم، کنده شده و شکل گرفته‌اند. علاوه بر مقبره‌ها، سن‌کالیکستوس ۶ کلیسای کوچک نیز دارد که بین سال‌های ۲۹۰ تا ۳۱۰ پس از میلاد ساخته شده‌اند و شامل نقاشی‌های دیواری مسیحی و غیرمسیحی هستند. در سردابه‌ی پاپ، مقبره‌ی اغلب پاپ‌های شهید متعلق به قرن سوم دیده می‌شود که توسط کتیبه‌های یونانیِ موجود قابل شناسایی‌اند. سن‌سباستیانو، یکی از هفت کلیسای زیارتی رم، در قرن چهارم و در مکان قبور و گور دخمه‌های قدیمی بنا شد که در کنار فونداسیون یک باسیلیکای کنستانتینی می‌توان به کاوش در آن پرداخت. گرچه تصور می‌شود بقایای این مکان را در دوران آزار و اذیت مسیحیان به این‌جا آورده‌اند تا در امان بمانند، اما این مکان در حقیقت یک آرامگاه است و نه محل اختفای مسیحیان!

اگر کمی به سمت غرب خیابان آپیا بروید، با فاصله‌ی اندکی از گور دخمه‌های سن‌کالیستو، گور دخمه‌های دومیتیلا را می‌بینید که بزرگ‌ترین و یکی از تاثیرگذارترین گور دخمه‌های به جای مانده در رم است، با ۱۵‌کیلومتر دالان و راهروی مخفی و یک باسیلیکای کامل در زیرِ زمین. این باسیلیکا که به قدیسان شهید مدفون در این‌جا، یعنی نرئوس و آکیلئوس (Nereus and Achilleus)، تقدیم شده، از زمان قرون وسطی به‌عنوان مقصد زیارتی مورد استفاده قرار می‌گرفته است. بیش از ۸۰ مقبره‌ی نقاشی شده و یک فرسکوی ۵۰۰ ساله با نام «شام آخر» در گالری‌های این مکان نگهداری می‌شود.

دیدنی ها و جاذبه‌های رم ایتالیا

۹. ویتوریانو (یادبود ویکتور امانوئل دوم) | Vittoriano

چه این بنای یادبود را که به نشانه‌ی پیروزی اتحاد ایتالیا و گرامیداشت اولین پادشاهی آن ساخته شده است، یک یادمان باشکوه بدانیم یا چیزی سرگیجه‌آور و دهان‌پرکن، اما باید اقرار کرد که این بنا بی‌شک یک چشم‌انداز اصیل رومی است! یادبود ملی ویکتور امانوئل دوم بین سال‌های ۱۸۸۵ و ۱۹۱۱ ساخته شد تا موفقیت ریزورجیمنتو (Risorgimento) و دستاورد این اتحاد ایتالیایی را در سال ۱۸۷۰ گرامی بدارد؛ بنایی عظیم با ۱۳۵ متر طول و ۱۳۰ متر عرض که تا ارتفاع ۷۰ متری بالا رفته است. تا نیمه‌ی این ارتفاع، محراب میهن و مقبره‌ی سرباز گمنام را خواهید دید. بخش شرقی یادبود، مکانی است که در آن موزه مرکزی اتحاد ایتالیا قرار گرفته؛ موزه‌ای جالب توجه با آثاری از جنبش استقلال ایتالیا.

دیدنی ها و جاذبه های رم ایتالیا

۱۰. موزه‌ی ملی حمام‌های دیوکلِسیَن | Terme di Diocleziano

حمام‌های دیوکلسین چنان عظیم است که امروزه دو کلیسا، بخش‌های بزرگی از یک صومعه‌ی کارتوزیان و یک موزه‌ی وسیع را پوشش می‌دهد. میکلانژ از «تپیداروم» (tepidarium – حمام‌های داغ) بزرگ، به‌عنوان لایه‌ی محافظی برای کلیسای خود، «سانتا ماریا دلی آنجلی» و موزه‌ی ملی رم بهره گرفته است که این موزه نیز بخش دیگری از گنجینه‌ی عتیقه‌های رومی را در خود جای می‌دهد: مجسمه‌های یونانی و رومی، تابوت‌های پیشامسیحی و مسیحی متأخر و موزاییک‌ها و فرسکوهای زیبا. کلیسای سن برناردو آله ترمه (San Bernardo alle Terme)، متعلق به اواخر قرن شانزده نیز در یک ساختمان مدور در گوشه‌ی حمام‌ها ساخته شده است.
دیدنی ها و جاذبه‌های رم ایتالیا

۱۱. تپه‌ی پالاتین | Palatine Hill

تپه‌ی پالاتین که به لحاظ استراتژیک ۵۰ متر بالاتر از تیبر (Tiber) واقع شده است، شاهد زنده‌ای از سکونت اولیه‌ی رومی‌ها به شمار می‌رود: حجاری‌های یافته شده در جلوی معبد سیبِل (Cybele) کار دستِ انسان را در قرن نهم قبل از میلاد مسیح نشان می‌دهد. بعدها این مکان توسط امپراتوران و خاندان‌های اشرافی به‌عنوان کاخ مسکونی انتخاب می‌شد. باغ‌های فارنزه روی این تپه در قرن شانزدهم و برای «کاردینال الساندرو فانرزه» ساخته شده است: پارکی فرح‌بخش مملو از تراس‌ها، عمارت‌های کلاه‌فرنگی، چمن، بوته‌های گل، درختان و فواره‌ها که به مثابه نوعی محل اجتماع آراسته شده و به کار می‌رفته است. نقاط جالب توجه تپه پالاتین عبارت‌اند از خانه‌ی لیویا (همسر آگوستوس)، شبه-زیرزمین کریپتوپورتیکوس (Cryptoporticus)، دوموس فلاویا (Domus Flavia)، دوموس آگوستانا (Domus Augustana) و مهم‌تر از همه، حمام‌های سپتیموس سِوِروس (Septimius Severus). تپه‌ی پالاتین مکان فوق‌العاده‌ای برای گشت‌وگذار است؛ پارکی بزرگ در کنار ویرانه‌های باشکوه و متاثرکننده‌ی رم باستان.

دیدنی ها و جاذبه‌های رم ایتالیا

۱۲. میدان ناوونا | Piazza Navona

یکی از میدان‌های مشخصاً باروک در رم، میدان ناوونا است که هنوز نمای بیرونی یک استادیوم رومی را که توسط امپراتور «دومیتیان» در این‌جا ساخته شده به نمایش می‌گذارد. این مکان در قرون وسطی برای جشن‌ها و مسابقات اسب‌دوانی به کار می‌رفته و سپس توسط بورومینی (Borromini) به سبک باروک بازسازی شده است. بورومینی کسی است که یک مجموعه کاخ باشکوه و کلیسای سنت آنیِزه (Sant’Agnese) را نیز در ضلع غربی طراحی کرده است. نمای بیرونی، برج ناقوس و گنبد این مکان تأکیدی است بر شیوه معماری باروک که سطوح محدب و مقعر، سه‌کنجی‌ها، پنجره‌ها، ستون‌ها و پی‌ستون‌ها را در طرحی واحد به هم می‌بافد. در سردابه‌ی سنت آنیزه، معجزه‌ی سنت آنیزه، متعلق به ۱۶۵۳ و ساخته‌ی دست آلساندرو آلگاردی و همین‌طور بقایای یک کف موزاییکی رومی را می‌توان دید. سنت آنیزه نمونه‌ی جالب توجهی از کلیساهای سبک باروک و روکوکو در ایتالیا و در کل جهان است.

گرچه بورومینی میدان و نماهای اطراف آن را طراحی کرده است، اما این برنینی (Bernini) بود که شاهکار معماری آن، یعنی فواره‌ی رودها را به سبک باروک خلق نمود. این فواره‌ی روحانی، نشان از چهار رودخانه‌ای دارد که بزرگ‌ترین رودخانه‌های موجود در میان قاره‌های کشف شده‌ی آن زمان به شمار می‌رفتند، یعنی نیل، گنگ، دانوب و ریو؛ همراه با پیکره‌هایی که نماد این رودهاست. این پیکره‌ها حول یک حوض عظیم شکل گرفته‌اند و هر یک را گیاهان و جانوران مخصوص مناطق هر رود، احاطه کرده است.

دیدنی های رم ایتالیا

۱۳. انجمن تراژان | Foro di Traiano

بزرگ‌ترین و حفاظت‌شده‌ترین ساختمان انجمن از روم امپراتوری، یعنی انجمن امپراتور تراژان، در قرن دوم ساخته شده و مجموعه‌ی جالب توجهی از بناها و یادبودها را در خود جای داده است: یک معبد، باسیلیکا، مجموعه‌ای از بازارها و سه یادبود امپراتور. در قرون وسطی، بناهای جدیدی در این محوطه ظاهر شد، از جمله برج شبه‌نظامیان و کلیساهای دوقلوی سانتا ماریا دی لورتو (Santa Maria di Loreto) و کلیسای نام مقدس مریم (Santissimo Nome di Maria). از میان ویرانه‌ها، به سختی می‌توان باسیلیکا اولپیا (Basilica Ulpia) را در آن انتها مشاهده کرد. این ستون ۳۸ متری که از سنگ مرمرِ جزیره‌ی یونانیِ پاروس ساخته شده است، با یک حاشیه‌ی مارپیچ ۲۰۰ متری تزئین شده و در آن ۲۵۰۰ پیکره از جنگ‌های تراژان دیده می‌شود: سربازانی در حال نبرد، اسب‌های رقصان در باد و تجهیزات نظامی روم. زمانی در پایه‌ی این ستون، یک کوزه‌ی طلایی قرار داشت که خاکستر تراژان را در خود جای می‌داد: کسی که امپراتوری عظیم روم، تحت نام وی توانست قدرتمندترین و باشکوه‌ترین دوران خود را تجربه کند. بازارچه‌ها با دیوارهای آجری قرمز و سقف‌هایی با سه سطح نیم‌دایره، نیز در پشت این انجمن و روی شیب تپه کوئیرینال (Quirinal) بنا شده است.

دیدنی های رم ایتالیا

۱۴. حمام‌های کاراکالا | Baths of Caracalla

حمام‌های کاراکالا که در سال ۲۱۶ میلادی تکمیل شده، چیزی فراتر از چند حمام عمومی است. این بناها یک مرکز ورزشی کامل همراه با حمام‌های سرد و گرم، یک استخر شنا، سونای خشک و بخار، تجهیزات ژیمناستیک، اتاق‌های گفت‌وگو، باغ، کتابخانه، آرایشگاه و محل‌های خرید بوده‌اند. ساختار عظیم و گسترده‌ی این مکان مساحتی در حدود ۳۰۰ مترمربع را پوشش می‌دهد: مجموعه‌ تالار‌هایی عظیم و پیچ‌درپیچ، با گنبدها و طاق‌هایی که به کمک ستون‌ها و پی‌ستون‌های غول‌پیکر نگاه داشته شده‌اند. این مکان می‌توانست مجموعاً ۱۵۰۰ نفر را هم‌زمان در خود جای دهد. کف و دیوارها با سنگ مرمر، موزاییک و فرسکو پوشیده شده است. حتی در میان ویرانه‌ها هنوز می‌توان ظرافت و زیبایی این تزئینات را به وضوح مشاهده کرد.